*του StudyFinds*
Με λίγα λόγια
Μια μελέτη σε 244,7 εκατομμύρια ασθενείς στις ΗΠΑ εξέτασε πώς ο σχεδιασμός της μελέτης διαμορφώνει τα μακροπρόθεσμα ευρήματα της COVID.
Μια παλαιότερη μέθοδος συνέδεσε την COVID-19 με άσχετα αποτελέσματα, όπως τραυματισμούς από πυροβόλα όπλα, σηματοδοτώντας μεροληψία στις δοκιμές.
Η σύγκριση μόνο των ασθενών που εξετάστηκαν μείωσε τα συνδεδεμένα αποτελέσματα από 262 σε 43 νωρίς και από 369 σε καθόλου μετά από ένα χρόνο.
Κάποια παραμένοντα συμπτώματα δεν αποκλείονται, αλλά η αιτία τους είναι αβέβαιη.
Το να πεις σε έναν ασθενή ότι η COVID-19 τον έκανε πιο πιθανό να πυροβοληθεί αργότερα θα ακούγεται παράλογο. Ωστόσο, ένα παλαιότερο είδος μακροχρόνιας έρευνας για την COVID παρήγαγε παρόμοια αποτελέσματα όταν δοκιμάστηκε σε ένα σύνολο ασφαλιστικών αρχείων σε εθνικό επίπεδο, συνδέοντας τον ιό με τραυματισμούς από πυροβόλα όπλα.
Ερευνητές από το Στάνφορντ και άλλα ιδρύματα εξέτασαν 14,4 δισεκατομμύρια ασφαλιστικές αξιώσεις από 244,7 εκατομμύρια ασθενείς στις ΗΠΑ για να διαπιστώσουν πόσα προβλήματα υγείας μετά την COVID-19 προκαλούνται από τον ιό. Μια πιο προσεκτική μέθοδος σύγκρισης διαπίστωσε 83,5% έως 100% λιγότερα αποτελέσματα υγείας που θα μπορούσαν να συνδεθούν με βεβαιότητα με την COVID-19 σε σχέση με ένα παλαιότερο μοντέλο που χρησιμοποιήθηκε σε προηγούμενες μελέτες, ανάλογα με το πόσος χρόνος είχε περάσει από τη μόλυνση.
Αυτό δεν καθιστά την μακροχρόνια COVID φανταστική. Ωστόσο, εκατοντάδες προβλήματα υγείας που αποδίδονται στον ιό σε προηγούμενες έρευνες, ειδικά αυτά που διαρκούν περισσότερο από ένα χρόνο, μπορεί να έχουν αποδοθεί λανθασμένα στην COVID-19. Πολλά θα μπορούσαν να ανάγονται σε αυτό που έστειλε το άτομο στον γιατρό εξαρχής, σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσιεύεται στα Πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών (PNAS).
Οι συνήθειες των εξετάσεων διαστρεβλώνουν τις προηγούμενες μακροχρόνιες συγκρίσεις COVID
Οι περισσότερες μεγάλες, μακροχρόνιες μελέτες για την COVID ακολουθούν μία μόνο συνταγή. Οι επιστήμονες συγκεντρώνουν άτομα που βρέθηκαν θετικά και συγκρίνουν την μετέπειτα υγεία τους με άτομα που δεν είχαν ποτέ διαγνωστεί. Οποιαδήποτε επιπλέον ασθένεια στην πρώτη ομάδα πιστώνεται στην COVID-19.
Αυτή η συνταγή κρύβει μια παγίδα. Πολλοί άνθρωποι υποβάλλονται σε εξετάσεις επειδή βρίσκονται ήδη σε κλινική ή νοσοκομείο, μερικές φορές για ένα άσχετο πρόβλημα, όπως ο διαβήτης. Μεγάλο μέρος της ομάδας σύγκρισης δεν είχε πάει σε κλινική όταν εγγράφηκε και είχε λιγότερη ιατρική περίθαλψη στο ιστορικό της. Οι αίθουσες αναμονής τείνουν να φιλοξενούν πιο άρρωστα άτομα από τα σαλόνια. Ένα κενό στην μετέπειτα υγεία μπορεί επομένως να αντικατοπτρίζει ποιος μπήκε στο ιατρείο και όχι τι έκανε ο ιός. Οι ερευνητές αποκαλούν αυτή τη ρύθμιση σχέδιο “απεριόριστου ελέγχου”.
Ακόμη και τα άτομα που είχαν αρνητικό τεστ ξεχώρισαν. Σε σύγκριση με άτομα που δεν είχαν εξεταστεί και είχαν παρόμοιο ιατρικό ιστορικό, είχαν υψηλότερο κίνδυνο για το 82,5% των αποτελεσμάτων υγείας που μελετήθηκαν τους πρώτους τέσσερις μήνες, ένα σημάδι ότι όλα τα άτομα που έκαναν τεστ είχαν επισημάνει άλλα προβλήματα υγείας.
Για να διορθώσει αυτό το πρόβλημα, η ομάδα ενέγραψε ασθενείς στο πρώτο τους εργαστηριακό τεστ για την COVID-19 μεταξύ Μαρτίου 2020 και Μαρτίου 2021 και στη συνέχεια συνέκρινε όσους είχαν θετικό αποτέλεσμα με όσους είχαν αρνητικό αποτέλεσμα, με ένα σχέδιο βασισμένο στα τεστ. Και οι δύο ομάδες είχαν ζητήσει τεστ, κάνοντάς τες πιο όμοιες και οι ερευνητές τις συνέκριναν επίσης με βάση το προηγούμενο ιατρικό ιστορικό τεσσάρων ετών και βασικά δημογραφικά στοιχεία. Το δείγμα ήταν ισορροπημένο ως προς την ηλικία, τη φυλή, το εισόδημα και την εκπαίδευση. Η παρακολούθηση κάλυψε 614 αποτελέσματα υγείας σε διάστημα δύο ετών.

Τα αδύνατα αποτελέσματα αποκάλυψαν το ελάττωμα της παλιάς μεθόδου
Ως έλεγχος αξιοπιστίας, η ομάδα εξέτασε 49 αποτελέσματα που η COVID-19 δεν θα μπορούσε να προκαλέσει εύλογα, όπως τραυματισμούς από πυροβόλα όπλα, πνιγμούς και εγκεφαλική παράλυση σε ενήλικες. Οι επιστήμονες αποκαλούν αυτούς τους αρνητικούς ελέγχους παγίδα μιας ελαττωματικής μεθόδου.
Σύμφωνα με τον παλαιότερο σχεδιασμό, το 53,1% αυτών φαινόταν να συνδέονται με την COVID-19, συμπεριλαμβανομένης μιας 76% υψηλότερης πιθανότητας τραυματισμού από κεραυνό, πνιγμό, ηλεκτροπληξία και παρόμοιες αιτίες τους πρώτους τέσσερις μήνες. Ο σχεδιασμός που βασίστηκε στα τεστ δεν διαπίστωσε τέτοια σύνδεση. Μόνο το 4,1% των μη σχετιζόμενων αποτελεσμάτων έδειξε ένα σαφές μοτίβο και αυτά έδειχναν χαμηλότερο κίνδυνο, μια υπόδειξη ότι η νέα μέθοδος μπορεί να υποτιμά ελαφρώς ορισμένες πραγματικές επιπτώσεις.
Μόνο πέντε μακροπρόθεσμα αποτελέσματα COVID υπήρχαν μετά από πέντε μήνες
Έναν έως τέσσερις μήνες μετά τη μόλυνση, το παλαιότερο σχέδιο επισήμανε 262 αποτελέσματα υγείας ως συνδεδεμένα με την COVID-19 , σε σύγκριση με 43 για το σχέδιο που βασιζόταν σε δοκιμές. Μεταξύ πέντε και δώδεκα μηνών, παρέμειναν μόνο πέντε αποτελέσματα. Μετά τον πρώτο χρόνο, δεν παρέμεινε κανένα, έναντι 369 με την παλαιότερη προσέγγιση. Για να μετρηθεί ένα αποτέλεσμα, χρειαζόταν ένα σαφές στατιστικό σήμα και τουλάχιστον 10% υψηλότερος κίνδυνος από την ομάδα σύγκρισης.
Στην αρχή, τα επιβεβαιωμένα αποτελέσματα επηρέασαν πολλά συστήματα του σώματος. Οι μυϊκές παθήσεις έδειξαν περίπου τριπλάσιο κίνδυνο και η τριχόπτωση σχεδόν διπλάσια, ενώ οι ταχυπαλμίες και η κακή διατροφή μπήκαν στη λίστα. Στους πέντε έως δώδεκα μήνες, οι μυϊκές παθήσεις, η τριχόπτωση, οι θρόμβοι αίματος στους πνεύμονες και η αναπνευστική ανεπάρκεια ήταν ακόμα αυξημένα. Η πνευμονία, η δύσπνοια, ο πόνος στο στήθος και η κόπωση πρόσθεσαν μόνο μια μικρή δόση κινδύνου, ωστόσο είναι αρκετά συχνές ώστε το επιπλέον βάρος να εξακολουθεί να έχει σημασία.
Τα μακροχρόνια συμπτώματα παραμένουν υπαρκτά, αλλά η αιτία τους είναι αβέβαιη
Οι συγγραφείς τόνισαν ότι η μελέτη:
“Δεν δείχνει ότι τα συμπτώματα μετά από ένα έτος δεν είναι γνήσια, αλλά ότι η πιθανή απόδοσή τους στην COVID-19 είναι αβέβαιη”.
Ένα επίμονο πρόβλημα θα μπορούσε να προέλθει από μια πάθηση που προηγήθηκε των εξετάσεων, από την COVID-19 σε επίπεδα που αυτή η μέθοδος δεν μπορούσε να ανιχνεύσει ή από κάτι άλλο.
Ορισμένα άτομα που είχαν αρνητικό αποτέλεσμα ενδέχεται να αναζητούσαν φροντίδα για σοβαρή ασθένεια και το 20,2% της ομάδας σύγκρισης βρέθηκε αργότερα θετικό εντός δύο ετών, γεγονός που καθιστά τις επιπτώσεις της COVID-19 μικρότερες. Επειδή η εργασία συνέκρινε δύο μεθόδους σε μία μόνο βάση δεδομένων, οι μειώσεις δείχνουν πόσο η επιλογή της ομάδας σύγκρισης άλλαξε τα αποτελέσματα εκεί, όχι μια διόρθωση σε κάθε προηγούμενη εργασία.
Οι δίκαιες συγκρίσεις καθορίζουν εάν μπορούμε να εμπιστευτούμε τις μετρήσεις της μακροχρόνιας COVID. Μια μέθοδος που συνδέει την COVID-19 με τραυματισμούς από πυροβολισμούς δεν αξίζει μεγάλης εμπιστοσύνης κατά την αντιμετώπιση της κόπωσης ή του πόνου στο στήθος και οι μελλοντικές μελέτες χρειάζονται ομάδες σύγκρισης που αναζήτησαν το ίδιο είδος φροντίδας.











